وَ لَوْ لا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ و چرا نه چون شنوديد اين سخن را قُلْتُمْ گفتيد يعنى چون اين سخن استماع كرديد چرا نه‌گفتيد چنان كه ابو ايوب گفت رضى اللّه تعالى عنه ، ما يَكُونُ لَنا نمىسزد ما را و نمىرسد أَنْ نَتَكَلَّمَ آنكه سخن گوئيم بِهذا به اين كلام سُبْحانَكَ پاك است خداى تعالى از آنكه در حرم محترم پيغمبر او قدح توان كرد هذا بُهْتانٌ عَظِيمٌ اين كلام افتراى بزرگ است بربافته منافقان يَعِظُكُمُ اللَّهُ پند مىدهد شما را خداى أَنْ تَعُودُوا از آنكه بازگرديد لِمِثْلِهِ أَبَداً به مثل اين سخن هرگز يعنى مادام كه زنده باشيد إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ اگر هستيد گرويدگان چه ايمان مانع است از طعن درباره مسلمانان خصوصا امهات مؤمنان وَ يُبَيِّنُ اللَّهُ و بيان مىكند و روشن مىگرداند خداى تعالى لَكُمُ الْآياتِ براى شما آيتها كه دلالت دارند بر محاسن آداب تا پند گيريد و از طريقه آداب انحراف نورزيد وَ اللَّهُ عَلِيمٌ و خداى تعالى دانا است به طهارت ذيل عايشه رض حَكِيمٌ حكم‌كننده به برائت ذمه او از عيب و عار بيت تا گريبان دامنش پاك است از لوث و خطا * وز ندمت عيب‌جو آلوده از سر تا به پا و چه زيبا گفته است بيت كرا رسد كه كنند عيب دامن پاكت * كه همچو قطره كه بر برگ گل چكد پاكى إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ به درستى آنان كه دوست مىدارند أَنْ تَشِيعَ الْفاحِشَةُ آنكه فاش گردد زشت نامى يعنى نسبت فاحشه فِي الَّذِينَ آمَنُوا در شان آنان كه ايمان آورده‌اند و خواهند كه مردم آن را در زبان گيرند لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ مر ايشان راست عذابى دردناك فِي الدُّنْيا در دنيا به حد قذف و بدنامى وَ الْآخِرَةِ و در آن سراى به آتش دوزخ وَ اللَّهُ يَعْلَمُ و خداى تعالى مىداند شر آنچه خوض كرده‌ايد در ان وَ أَنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ و شما آن را نمىدانيد وَ لَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ و اگر نه فضل خداى تعالى بودى به بردبارى عَلَيْكُمْ بر شما وَ رَحْمَتُهُ و بخشايش او به مهربانى و پروردگارى وَ أَنَّ اللَّهَ رَؤُفٌ و آنكه خداى تعالى مهربان است برائت ذمه مقذوف را ظاهر گرداند رَحِيمٌ بخشاينده است ، به توبه جنايت قاذف را درگذراند هر آئينه عقوبت كلى بشما فرود آمدى .